از زمان نقل اين حديث ، و ديگر احاديث صعبهء مستصعبه ، تا زمانى كه صدرالمتألهين بر « أصول » كافى شرح نوشت ، ناقلان احاديث از معانى عميق اين نصوص و فصوصِ خاص ختم ولايت محمديه بىخبر ، بلكه از اين كلمات ارجمند شمه‌اى نيز مسّ نكرده بودند . برخى از ارباب حديث روايات صعبه را با اقرار به صحت سند آنها از كتاب خود حذف كرده‌اند ! و اين رويه هنوز هم ادامه دارد . ظاهراً أصول عقايد و به نحو جامع و فراگير ، علم توحيد و شعب و فروع آن در حوزهء شيعه مورد بىاعتنايى قرار گرفته است . اگر كسى بگويد كه علم فقه از علوم فرعى و آلى است و تعليم آن به نحوى كه علوم قرآنى و علم تفسير و علوم عقليه و كثيرى از مسائل مهم را - كه در قرآن موجود است و بقاى اسلام نيز مبتنى بر توجه به همهء جهات قرآن است - تحت الشعاع قرار دهد ، امرى بس خطرناك است و عواقب وخيمى در پى دارد ، نبايد گفتهء او را انكار كرد . البته به اين اصل مهم نيز بايد توجه داشت كه وجود فقها و مجتهدان متبحر و تربيت فقهاى عظيم الشأن امرى ضرورى است ؛ و اگر كسى خيال كند كه اجتهاد با قرائت چند كتاب حاصل مىشود و همه كس از عهدهء اين مهم برمىآيد ، خيال باطل كرده است . خاتمه : گفتار در جامعيت مقام اسم اعظم در اين رسالهء محققانه و نفيس ، بر اين اصل مهم مكرر تأكيد شده است كه « اسم اعظم » داراى مقام جمع و مقام تفصيل است . چه آنكه اين اسم مبارك « ام الاسماء » است ، و به نحو وحدت و بساطتْ جامع جميع أسماء كليه و جزئيه و